Kiedy piszemy Ó, a kiedy U?

Ó piszemy : U piszemy:
Ó piszemy kiedy wymienia się na o, e, a (także w innych słowiańskich językach). Wymienia lub wymieniało się na ow.
W zakończeniach: -ów, -ówna, -ówka, -ówek. Z zakończeniach: -uję, -ujesz, -uje, -uj,-ujmy, -ujący, -uć, -upić, -usić, -udzić, -uchać, -uszać, -urzać,-ukać, -ulać, -uwać, -tura, -um, -unek, -un,-una, -unka, -us, -usz, -uś, -usia, -unia,
-uńcia, -uchna, -uch, -uszek, -ucha, -uszka,
 -uk,-uczek, -uka, -uczka, -ulek, -ulo, -unio, -ula, -ulka, -uleńka,
-ut, -ucik, -uta, -utka, -up, -upa, -uga, -uda, -uła, -ucja, -ukcja, -usja, -uzja, -ust, -usta, -aur, -uar, -utki, -uśki, -uchny.
Na początku w sylabie: wspól-, współ-, spół-, włó-, wró-. Na początku w sylabie: fu-, hu-, tu-, zu-.
W wyrazach rodzimych i bardzo nielicznych zapożyczonych. W wyrazach rodzimych i prawie wszystkich zapożyczonych oraz w dyftongach au, eu.
Bardzo rzadko na początku wyrazu. Nigdy na końcu wyrazu. Prawie zawsze na początku wyrazu oraz zawsze na końcu wyrazu.