Pisarze Młodej Polski

Udostępnij post

Share on facebook
Share on linkedin
Share on twitter
Share on email

Znani Pisarze - Młoda Polska

1. Joseph Conrad- (1857-1924r.)

Urodził się w Berdyczowie, w rodzinie szlacheckiej, jako Józef Konrad Korzeniowski. Gdy miał 4 lata, jego rodzice zostali zesłani w głąb Rosji. W 1869 roku był już sierotą. Jako 17-latek został marynarzem w Marsylii, wkrótce trafił do brytyjskiej marynarki handlowej, w której osiągnął stopień kapitana. Pływał niemal po całym świecie do 1894 roku. Zdecydował się osiąść na stale pod Londynem. W 1895 roku wydal pierwszą powieść „Szaleństwo Almayera”, ogółem napisał ich kilkanaście, ponadto kilka zbiorów opowiadań, eseje, listy i dramaty. Powszechne uznanie jako pisarz zdobył w ostatnich latach życia. W swej twórczości poruszał problematykę etyczną, akcja jego utworów toczy się przeważnie w egzotycznej scenerii dalekich mórz. Choć do końca życia mówił z polskim akcentem, uchodzi za jednego z największych mistrzów angielskiej prozy. Najbardziej znane utwory to „Jądro Ciemności” (1899), „Lord Jim” (1900), „Nostromo” (1904), „Smuga cienia” (1917). Conrad doprowadził na wyżyny literaturę marynistyczną, tworząc tzw. sytuację conradowską i wprowadzając bohaterów ucieleśniających etos człowieka honoru.

2. Jan Kasprowicz- (1860-1926r.)

Pochodził z chłopskiej rodziny spod Inowrocławia ale ukończył szkolę średnią (maturę zdał w wieku 24 lat), a potem wyższe studia, a w 1921 roku został rektorem uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. W tym mieście mieszkał w latach 1888-1923. Tam też powstała prawie cała twórczość poety. Ostatnie lata życia spędził na Harendzie (willa w Zakopanem). W kolejnych tomikach w jego wierszy do głosu dochodziły inne motywy i idee – od naturalizmu i przejęcia się pozytywizmem („Z chałupy”, 1887), przez wiersze wykorzystujące młodopolski impresjonizm i symbolizm, o tematyce tatrzańskiej (Krzak dzikiej róży”, 1898), katastrofizm i ekspresjonizm (cykl hymnów „Ginącemu światu”, 1901 i „Salve Regina”, 1902), aż do postawy franciszkańskiej („Księga ubogich”, 1916). Pisał także dramaty i był znanym tłumaczem literatury obcej.

3. Władysław Stanisław Reymont- (1867-1925r.)

Pierwotne nazwisko- Rejment. Był synem organisty z Kobieli Wielkich kolo Radomska. Mimo starań rodziców nie ukończył szkól, imał się rożnych zawodów (czeladnik krawiecki, wędrowny aktor, pracownik na kolei), próbował się utrzymywać z pracy literackiej. Niezależność finansową dało mu odszkodowanie za wypadek kolejowy, któremu uległ w 1900 roku, odtąd mógł się całkowicie oddać pracy pisarskiej. Międzynarodową sławę i Nagrodę Nobla w 1924 przyniosła mu powieść „Chłopi”. Inne bardziej znane utwory pisarza to powieść „Ziemia obiecana”, „Komediantka” (i jej kontynuacja „Fermenty”) oraz „Rok 1794″, a także reportaż „Pielgrzymka do Jasnej Góry”. 

4. Leopold Staff- (1878-1957r.)

Pochodził ze Lwowa, ale od 1918 roku mieszkał w Warszawie. Słynie jako poeta trzech epok: Młodej Polski, dwudziestolecia międzywojennego i współczesności. Jego poezja ewoluowała od postawy aktywizmu „Sny o potędze”, 1901), a potem dekadentyzmu („Dzień duszy”, 1903), w kierunku klasycyzmu i franciszkanizmu („Ptakom niebieski”, 1905 i „Gałąź kwitnąca”, 1908) i ku fascynacji codziennością („Ścieżki polne”, 1919). Za szczytowe osiągnięcie poety uchodzi tomik „Wysokie drzewa”(1932). Wiersze napisane po II wojnie światowej (np. tomik „Wiklina”, 1954) można określić jako awangardowe. Pomimo zmian stylistyki, w żadnym okresie życia Staff nie był ślepym naśladowcą panujących mód, a stałym elementem jego twórczości była konsekwentna afirmacja życia. Staff był także dramatopisarzem i wybitnym tłumaczem literatury. Tłumaczył utwory antyczne, średniowieczne i orientalne (przełożył m.in. Kwiatki św. Franciszka z Asyżu”).

5. Kazimierz Przerwa-Tetmajer- (1865-1940r.)

Pochodził z rodziny o tradycjach artystycznych (przyrodni brat- malarz Władysław Tetmajer; kuzyn- pisarz Tadeusz Boy-Żeleński). Urodził się w Ludźmierzu na Podhalu, za młodu był znanym taternikiem. Uczył się i studiował w Krakowie. Debiutował w 1886 roku, szybko zdobył rozgłos. Większość swoich utworów lirycznych publikował w zbiorach o tytule Poezja”, wydawanych co kilka lat. Napisał także kilka dramatów i wiele gawęd opartych na motywach podhalańskich (m.in. Na skalnym Podhalu” i Legenda Tatr”), oraz poczytnych wówczas powieści (np. Anioł śmierci”, Panna Mery”). Po I wojnie światowej mieszkał w Warszawie, z biegiem lat borykał się z nasilającą chorobą umysłową, zmarł w czasie okupacji. Został sportretowany jako typowy poeta młodopolski w „Weselu” Stanisława Wyspiańskiego.

6. Stanisław Wyspiański- (1869-1907r.)

Pochodził z zamożnej rodziny mieszczańskiej o wysokich aspiracjach kulturalnych. Całe jego życie było związane z Krakowem. Studiował historię, historię sztuki, literaturę, malarstwo (był uczniem Jana Matejki). W latach 1890-1894 dużo podróżował po Europie. Po powrocie do Krakowa wykonywał prace plastyczne (m.in. polichromie i projekty witraży w kościele Franciszkanów, portrety dzieci, kwiaty, widoki Krakowa) i piswiersze ale rozgłos przyniosły mu dramaty o tematyce patriotycznej: „Warszawianka”(1898), „Wesele”(1901), Wyzwolenie” (1903), Noc listopadowa”(1904), ogółem stworzył kilkanaście dramatów. Wyspiański, jako twórca koncepcji „teatru ogólnego”, wykorzystującego „syntezę sztuk”, wpisał się w dokonania Wielkiej Reformy Teatralnej przełomu wieków.

7. Stefan Żeromski- (1864-1925r.)

Pochodził ze zubożałej rodziny szlacheckiej. Ukończył gimnazjum w Kielcach, potem uczył się w Warszawskiej Szkole Weterynaryjnej, ale musiał przerwać naukę i zarabiał jako guwerner. Od 1889 roku publikował swe utwory w czasopismach, kilka lat spędził w Szwajcarii, mieszkał we Lwowie i Zakopanem, ostatnie lata przeżył w Warszawie. Od 1904 roku był już w stanie utrzymać się z pracy pisarskiej, stopniowo stał się jednym z największych autorytetów w Polsce. Działał w organizacjach socjalistycznych, angażował się w działania na rzecz ludzi najuboższych oraz w akcje patriotyczne. Jako dowód wdzięczności narodu otrzymał mieszkanie w oficynie Zamku Królewskiego w Warszawie. Do najbardziej znanych jego utworów należą powieści: „Przedwiośnie” (1924), „Syzyfowe prace” (1897, „Ludzie Bezdomni” (1900), „Popioły” (1902), „Wierna rzeka” (1912); nowele i opowiadania, np. „Rozdzióbią nas kruki, wrony”, „Siłaczka”; dramaty, np. „Uciekła mi przepióreczka”; oraz liczne teksty publiczne.

8. Jan Parandowski- (1895-1978)

To polski pisarz, eseista i tłumacz. Wydał wiele książek popularyzujących kulturę antyczną. Popularność przyniosła mu wydana po raz pierwszy w 1924 roku „Mitologia Greków i Rzymian”, w której zebrał i przedstawił w przystępnej formie najważniejsze mity antyku.

Wspieraj rozwój serwisu JPmatura.pl

korzystaj z doskonale przygotowanych notatek

Autorskie opracowanie epok literackich

Opracowanie epok literackich

Hej przyjacielu! Potrzebujesz pomocy daj znać.