Pisarze Romantyzmu

Udostępnij post

Share on facebook
Share on linkedin
Share on twitter
Share on email

Znani pisarze - Romantyzm

1. Adam Mickiewicz- ( 1798-1855r.)

Urodził się w Nowogródku w rodzinie szlacheckiej. Podczas studiów na Uniwersytecie Wileńskim działał w Towarzystwie Filomatów i Związku Filaretów, organizacjach o charakterze samokształceniowym i patriotycznym. Został nauczycielem w Kownie (1819-1823), w tym okresie powstała – Oda do młodości” „Dziady cz. II i cz. IV” oraz zbiór Ballady i romanse”, uważany za początek romantyzmu w Polsce- rok 1822. W roku 1923 został wraz z przyjaciółmi aresztowany za udział w tajnych organizacjach i skazany na zesłanie w głąb Rosji. W tym czasie stworzył „Sonety krymskie” (1926) i powieści poetyckie. W roku 1829 udał się w podróż po Europie. W 1831, po nieudanej próbie wzięcia udziału w postaniu listopadowym, spędził kilka miesięcy w wielkopolskich dworach ziemiańskich. Następnie wyjechał do Drezna. Tam napisał III cz. „Dziadów”. Od roku 1832 mieszkał w Paryżu gdzie napisał „Pana Tadeusza”(1834). Działał w środowiskach emigracyjnych, prowadził działalność publicystyczną, wykładał literaturę słowiańską w Collage de France. Przez pewien czas (1941-1847) pozostawał pod silnym wpływem Andrzej Towiańskiego, reprezentanta polskiego mesjanizmu. W 1855 roku, w czasie wojny krymskiej, wyjechał do Konstantynopola i tam zmarł- prawdopodobnie na cholerę, organizując oddziały polskie , które mogłyby walczyć przeciwko Rosji. Zwłoki poety przewieziono do Paryża, a w 1890 roku uroczyście złożono na Wawelu. Adam Mickiewicz jest uważany za poetę narodowego przez Polaków, Litwinów i Białorusinów.

2. Juliusz Słowacki- (1809-1949r.)

Był synem profesora literatury, ogromną miłością darzył swoją matkę, Salomeę. Ukończył studia prawnicze, podjął pracę w magistracie warszawskim. W 1831 roku wyjechał za granicę: przebywał w Londynie, Paryżu, Szwajcarii, podróżował na Bliski Wschód. Dzięki umiejętnemu inwestowaniu na giełdzie był niezależny finansowo. Do końca życia pozostał na emigracji. Zmarł w Paryżu na gruźlicę, przed śmiercią zdążył się jeszcze raz spotkać z matką (we Wrocławiu). Napisał setki wierszy lirycznych, kilkanaście poematów i dramatów. Najbardziej znane wiersze to „Grób Agamemnona”, „Hymn” (Smutno mi, Boże!), „Testament mój”, „Sowiński w okopach Woli”; poemat „Ojciec zadżumionych”, poemat dygresyjny „Beniowski”,dramaty „Kordian”, „Balladyna”, „Fantazy”, „Lilia Weneda”, „Ksiądz Marek” i „Sen srebrny Salomei”. Często cytowane są też listy poety do matki, których zachowano ponad sto.

3. Zygmunt Krasiński- (1812-1859r.)

Pochodził z rodziny magnackiej, nosił tytuł hrabiowski, jego ojcem chrzestnym był sam Napoleon, a ojciec był generałem w wojsku polskim i piastował ważne funkcje publiczne (później zarzucono mu służalczość wobec Rosji). Poeta rozpoczął studia prawnicze w Warszawie, mając zaledwie 16 lat, lecz w efekcie konfliktów z patriotycznie nastawionymi rówieśnikami w 1829 roku ojciec zdecydował się wysłać go do Szwajcarii. Potem przebywał głównie w Paryżu i we Włoszech. Odrzucał proponowane mu stanowiska w służbie cara i utrzymywał kontakty z polską emigracją, ale pod wpływem ojca nie angażował się bezpośrednio w działalność patriotyczną. Debiutował już wieku 16 lat, pisząc modne wówczas powieści grozy – tzw. powieści gotyckie. Sławę przyniosły mu powieści historyczne – Agaj-Han”, a zwłaszcza dramaty romantyczne- Nie- Boska komedia” (1835), „Irydion” (1836) oraz Psalmy przyszłości”(1845). Pozostawił po sobie ogromną korespondencję. 

4. Cyprian Kamil Norwid- (1821-1883r.)

Urodził się w rodzinie szlacheckiej pod Warszawą. Naukę w gimnazjum przerwał, potem uzupełniał edukację samodzielnie. W 1842 roku wyjechał z kraju. Podróżował po Niemczech, Włoszech (wtedy podczas bierzmowania przyjął imię Kamil), do Ameryki, wreszcie w 1854 roku osiadł w Paryżu i tam spędził resztę życia. Pozostawał w kontakcie z polskimi środowiskami emigracyjnymi, utrzymując się z dorywczych prac i zasiłków. Stopniowo popadł w skrajną biedę, zmarł w przytułku. Jako poeta pozostawił niedoceniony (za życia wydał jeden tomik poetycki), aż do odkrycia” jego twórczości w okresie Młodej Polski, przez Zenona Przesmyckiego- Miriama. Jego twórczość charakteryzują tematy typowo romantyczne, ale także bardzo oryginalne spojrzenie na kwestie roli sztuki i oblicze cywilizacji oraz swoisty język poetycki. Najbardziej znane utwory to poemat „Promethidion” (1851), wiersze „Bema pamięci żałobny rapsod” (1851), „Do obywatela Johna Brown” (1859), cykl wierszy „Vade-mecum” (1858-1866, wydany jako komplet dopiero w 1947 roku), proza poetycka „Czarne kwiaty” i „Białe kwiaty” (1856), nowele, dramaty. Norwid był też grafikiem i malarzem oraz rzeźbiarzem.

5. Aleksander Fredro- (1793-1876r.)

Pochodził z bogatej rodziny szlacheckiej. Uczył się w domu. W 1809 roku, po wejściu Józefa Poniatowskiego do Galicji, zaciągnął się do armii Księstwa Warszawskiego, uczestniczył w wojnie francusko-rosyjskiej. W 1812 roku (uciekł z niewoli rosyjskiej), w kampanii 1813-1814 był oficerem, ordynansem w sztabie cesarskim. Wraz z cofającymi się wojskami dotarł do Paryża. Tam zetknął się z komedią dell’arte – rodzajem komedii uprawianym wówczas również przez twórców francuskich. W 1815 roku wrócił do rodzinnego majątku Beńkowa Wisznia pod Lwowem. W latach 1850-1855 przebywał we Francji (w Paryżu). Po powrocie osiedlił się we Lwowie. W 1861 roku został posłem do pierwszego w Galicji autonomicznego sejmu. W 1865 roku ogłoszony został honorowym obywatelem miasta Lwowa. Dwa lata później napisał swoja ostatnią komedię – Ostatnią wolę”. Zmarł we Lwowie. Pochowano go w rodzinnym grobie w Rutkach.

6. Johann Wolfgang Goethe- (1749-1832r.)

Pisarz okresu burzy i naporu” pochodził z Frankfurtu nad Menem, z zamożnej rodziny mieszczańskiej. Studiował prawo, w 1775 roku zamieszkał w Weimarze i do końca życia pełnił różne funkcję (m.in. kierownika teatru, dyplomaty) na dworze miejscowego księcia. W 1782 roku otrzymał tytuł szlachecki i zaczął używać nazwiska w wersji von Goethe. Debiutował jako poeta w 1771 roku. Znane utwory to „ Pieśń Mignon”, rozpowszechnione dzięki przekładowi Mickiewicza pod tytułem „Do H***”;„Wezwanie do Neapolu” (Znasz-li ten kraj…,1782), ballada „Król Elfów” (albo „Król Olch”, 1782), „Elegie rzymskie”(1790), poemat epicki „Herman i Dorota” (1798). Niesłychaną sławę przyniosła mu powieść epistolarna „Cierpienia młodego Wertera” (1774), a dziełem życia stał się dramat „Faust” (cz. I 1808, cz. II 1832). Goethe miał rozległe zainteresowania i szeroką wiedzę, interesował się botaniką, mineralogią, górnictwem i filozofią.

Wspieraj rozwój serwisu JPmatura.pl

korzystaj z doskonale przygotowanych notatek

Autorskie opracowanie lektur literackich

Opracowanie epok literackich

Hej przyjacielu! Potrzebujesz pomocy daj znać.

Opracowanie epok literackich

Szczegółowe opracowanie epok literackich

Nie trać czasu na szukanie wiedzy! Specjalnie dla Ciebie przygotowaliśmy szczegółowe opracowanie epok literackich. Wybierając nasze notatki otrzymujesz ponad 80 stron A4. Produkt dostępny jest w wersji PDF, co ułatwia naukę. Zdobycie dostępu zajmie Ci zaledwie 1 minutę.

Oszczędzaj! Kup w promocji dostęp na cały rok.

59.99zł

24.99zł